GROUP 2B - 9,220 / 9,220 (100%) users invited back [last: ] Discuss
 





Writing @ MindSay



 

   
Sweet night oblivion

My self love is the most unrequited,

I feel like a passenger in my own body,

An outsider watching from afar;

As if my existence were only for entertainment.



Binging the seasons and wondering why this show hasn’t been cancelled, but I cannot look away,

I cannot turn it off, I cannot rewrite it into something better.

The storyline is off and it no longer makes sense.

It’s a two headed coin.

I flip, only to remain the same.

I am torn between two worlds; stuck in revolving shame.

I’ve given everyone else the best of me.

They took those pieces and ran; or, they crushed them into dust right in front of me and blew them into the wind and out of my reach.

I do not want this life any longer.


 
 
   
 

Fall Back
I think I'm going to dial back the writing for awhile.

Part of this is due to some personal confusion about cause and effect. I've written more on this blog this past week than I have in a very long time. This has also been one of the rougher weeks we've gone through as a couple. Am I writing more because I'm having to process more, or am I overprocessing by writing and thus causing issues in our relationship?

Another piece is that I sort of fell out of the habit of writing over the last several years, and my writing style now tanks. I'm rather embarrassed about the quality here - I'm grateful that no one sees this blog anymore, most of the old blogging community having moved on - but I have older blogs where the writing style is somewhat inviting. Pleasant to read, sometimes even refreshing. Here, it's mostly whining with bad sentence structure.

Lastly, I was talking with my best friend yesterday morning, and we realized that all that extroversion I am prone to is supposed to CONNECT somewhere. Sure, it's not good to share all of it with Rick - that's like watering a potted plant with a fire hose. But I'm missing out on a lot of relationships, growing more selfish because there are fewer people in my awareness.

In one sense, extroversion is like having a lot of extra capital for investing in relationships. And rather than sharing heart with more people, I've been pouting about how I can't invest as many words into ONE relationship as I would like. 

(Introversion is like having a lot of capital for specific relationships that seem to grow a lot deeper. Rick's been teaching me that, for an introvert, there's no such thing as an awkward silence.)

(I have also picked up a tactic from Jewel - when I think the other person is done, I count to seven, thinking over what they have expressed. If by seven, there is no additional information, THAT is when I share a response. A response, I say! Not just whatever I've been sitting on, waiting to burst out.)

So, I will most likely still be around, chewing on things here now and again, but there are really much better things outside I'd like to be part of.
 
 
 

   
Motivation Issues
So I've been having a real problem with motivation lately. I have all these ideas for novels whirling around in my head, and several that are already started, but I've barely put any words down in months. I'm not sure why. I'll get determined--today I'm going to do this--and then just won't. The one time I tried, last weekend, the result was, well, disappointing, to say the least. I got about 1800 words out and they were pretty much garbage. Not remotely provocative or exciting. Could be that I'm out of practice, or it could be that I've just not found the perfect way to start this one yet. Only way to be sure is to soldier on, I guess. Hell, my last one went through four or five different beginnings before I got it right, so...

But anyway, I'm not sure what's going on. The life situation, nominally, has improved. My new job is worlds better than my old one, even if it is a ton of stress. I'm thinking that's part of the issue--this is a different kind of stress than I'm used to, and I need to find some way to manage it. I've never had a job before where I can't take a day off without feeling the need to check my e-mail to make sure there are no emergencies or disasters or fires to put out. It kind of weighs on me at times. It's hard to recharge the old batteries when you have to think about work even when you're not there. But I'm still relatively new to this job--only been here for 8 months and they say it can take up to 2 years or so just to get a handle on the position. So maybe after awhile I'll find a good place of balance. I hope so.

Yesterday I was really down and really emotional for no apparent reason. Not sure what was up with that. I just dealt with it by kind of withdrawing into myself and riding it out. There's still a bit of it lingering today. Hoping it diminishes instead of getting worse. 

Tonight after work I need to clean the house--it's gotten almost to the state where I'm afraid I'm going to see us on the evening news as having "deplorable living conditions." Julie's working late as she usually does on Wednesdays, so it'll be a good time to get things done. I am vowing right now that the television will not go on, unless it's to tune to a music channel or put on a music/concert disc for background music while I clean. Then I need to settle down, look through my various writing projects, pick one, and finish it. My publisher is going to open up for new submissions this summer, he thinks, and I need to have at least two books ready to send to him. One is done and waiting. I can finish one more, I think.

I'm losing weight--it's actually starting to be visible. That's a great thing. Mostly I'm just being more aware of my portion sizes, and have been getting more exercise just by virtue of how my commute works, now. I'm getting in at least a good half hour of walking every day, and working in hills and stairs to that. It's helped a lot. I feel a bit lighter, though I haven't yet got to the point where I can run without feeling a bit of..."bounce." That's the goal. That and dropping at least 2 inches off my waist. I think I'm down about an inch, but don't quote me on that. I don't keep a scale in the house because I would obsess about it. I know I'm starting--just starting--to be able to see my jawline in the mirror again, which is great.

Anyway, yeah, I've got a problem with motivation and drive. I have ambition, but my drive has once more gone far south. I'm not sure how to get it back. But one thing is certain--I need to figure it out fast.

Okay, rambling over. Thanks for listening, whoever you may be.
 
 
   
 

Isang Pagbabalik-tana...

Isang Pagbabalik-tanaw

 

Unang pag-ibig ko talaga ang pagsusulat – ito ang dahilan kung bakit ako kumuha ng kursong Maskomunikasyon sa kolehiyo.  May kakaiba kasing kasiyahan ang makabuo ka ng isang akda mula sa ideyang naglalaro sa isipan mo.  Naroong kailangan mong maghanap ng mga reperensya para manatiling totoo ang isinusulat mo, sabihin kung saan mo nakuha ang mga impormasyon (don’t plagiarize please), mag-interview, magsaliksik, danasin o kung hindi man ay makipag-usap sa tao/mga taong dumanas na noong isinusulat mo, mag-eksperimento, at kung ano-ano pa.  Isa sa pinakamasayang sandali ay makita mong tapos na ang iyong nilikha at naisulat ito sa paraang nauunawaan ng marami.

 

Dati akong nagtrabaho bilang isang writer-researcher.  Hindi man ganoon kalaki ang aking sweldo noon, masaya pa rin dahil malapit sa puso ko ang ginagampanang trabaho.  Naroong nakapunta ako sa iba’t-ibang lugar, makihalubilo sa iba’t-ibang uri ng personalidad mula sa simpleng trabahante hanggang opisyal ng gobyerno,  magmatyag, magsaliksik, mag-isip.  Hangga’t maaari ay nais kong gamitin ang lahat ng footages na mayroon kami – nanghihinayang akong hindi magamit ang ilang mga eksenang kinunan ng camera sa finished product.  Ginagawan ko ng paraan na maipakita ang mga iyon ngunit hindi naman makaka-kompromiso sa naisulat na istorya. Bilang manunulat, mabigat na responsibilidad ang nakaatang sa balikat ko: dapat ay pawang katotohanan ang isusulat ko.  Kung kinakailangang ulit-ulitin ang pagkumpirma sa mga sasabihing datos ay gagawin ko huwag ko lamang mailigaw sa kamalian ang mga taong makakakita ng aking gawa.  Marami kasi ang aasa sa impormasyong manggagaling sa akin, ito ay maaaring maka-impluwensya sa desisyon ng iba, sa ikaaayos o ikasisira ng mga bagay-bagay.

 

Natatandaan kong minsan ay kinakailangan kong gumising nang maaga upang makarating sa tamang oras ng tipanan. Maghapong magpupunta sa kung saan-saan lugar, mag-i-interview, magsulat.  Inaabot kami ng hatinggabi para sa proyekto ngunit kailangang gumising na naman nang maaga kinabukasan para mahabol ang deadline at matapos ang ginagawa.  Makaraan ang ilang araw, uuwi naman ako para naman gumawa ng isang kwento mula sa mga interview, footages, researches – kailangang maipahayag nang malinaw ang mga impormasyon para maunawaan ng manonood. Noong pauwi na ako sa amin, noon ko naramdaman ang bigat ng bag na dala-dala ko: halos kaladkarin ko na ang sarili ko makarating lang sa bahay.  Noon ko naramdaman ang pagod mula sa ilang araw na pagpupuyat at paggawa – ngunit simula pa lang ito ng ilang araw na pagpapagod pa.  Matapos kasing lagumin ang lahat ng impormasyon, kailangan namang maisulat nang maayos ang istorya gamit ang mga nakalap na datos.  Dito na ako bubuo ng isang kwento na maglalaman ng mga research, interviews, at kung ano-ano pa.  Dito rin pumapasok ang pag-iisip kung paanong gagawing interesante pero hindi nakababagot ang kwento.  Ano ba ang effects na dapat gawin?  Alin sa sinabi ng mayor o kung sinomang nainterview ang dapat na ipakita sa finished product?  Minsan ay natatagpuan kong nakikipagtitigan ako sa monitor – hindi ko kasi maisip kung paano pagsu-sunud-sunurin ang mga bagay-bagay.  Matapos gawin ang script, isang panibagong pakikipagbaka naman ang gagawin ko: kasama pa rin ako sa pag-e-edit ng materyal.

 

Sa pag-e-edit, doon ko naranasang utusan ang assistant director. Mas mataas man ang posisyon nya sa akin pero nakikipag-away ako sa kanya lalo na kung artistic integrity ang nakataya.  Buti na lang kaibigan ko sya kung hindi, malamang ay na-terminate na ako that particular moment.  Hindi naman sa nagbibida-bida ako, may naiisip kasi akong ibang paraan kung paano ipapakita ang isang eksena na mas nakaka-catch ng attention ng tao.  That’s where we compromise, too – kailangan maging iisa ang pasya namin para maayos na lumabas ang produkto.  Matapos ang ilang araw na pag-e-edit, voila!  Tapos na ang proyekto.  Huhusgahan na ito kung epektibo nga ba o kailangang dagdagan ng ‘spice.’  Kung um-okey, no need to re-edit.  Pero kung hindi, balik sa editing room.  At balik sa pagpupuyat.

 

Hindi madali ang trabaho ko noon.  Hindi malaki ang sahod.  Hindi glamoroso.  Hindi puro pagpapakyut.  Pero masaya.  Noon ko naramdaman kung paano maging masaya habang gumagawa kahit sa gitna ng init ng araw.  Noon ko naramdaman kung paano ma-excite pag may pasok sa trabaho. That’s when I feel most alive, when I was out there doing that which I love so much.  And now, I cannot be passionate anymore with what I am doing.  I am at a slump too deep to crawl out of.  The only thing that makes my day worthwhile is when I am able to write again – be it a poem, an essay, a letter.  Minsan ay hinahanap ko na ang sarili kong tinig – nakakapurol ng utak ang pag-i-email para sabihing please see attached.  Nakbabagot umupo maghapon sa opisina. Nakaka-agiw ng isip ang pare-parehong prosesong ilang taon ko ng ginagawa – hinahanap kong muli ang tinig kong matagal nang hindi ko naririnig.  Hinahanap ko na ang makulay na buhay ng pagsusulat, ang katakot-takot na pagre-research, ang paglalakbay.  Hinahanap ko yung passion.  Gusto kong makita muli iyon.  I want to feel alive – again.

 

/em

082312thurs.

 
 
 

   
Kwentong Kutsero

Kwentong Kutsero

 

Noong bata ako, gusto kong magsulat.  Mahiyain kasi ako, mas nasasabi ko ang nasa sa loob ko pag isinusulat ko ito.  Paboritong-paborito ko pag kailangang gumawa ng sanaysay at essays, mga bagay na kinayayamutan ng mga kaklase ko.  Ewan ko ba, parang mas matapang ang mga salitang isinusulat ko kaysa sa mga nasasabi ng bibig ko.

 

Marami akong ideya sa isip na gusto kong ilagay sa papel at ibahagi sa ibang tao.  Pero sa lahat ng gustong mamahagi ng ideya, ako ang ayaw magpakilala.  Sapat na sa akin na naisulat ko ito at naipabasa sa iba kahit na hindi pa nila malaman na ako ang may akda nito.  Sapat na sa akin na yung bagay na umuukilkil sa isipan ko ay maisulat ko at masabi sa maayos at epektibong paraan.  Kung may makakabasa man nito at magustuhan ang aking nagawa, mabuti.  Kung ako lang ang matuwa sa aking natapos, mabuti rin.  Gusto ko lang namang sabihin ang laman ng isip ko sa paraang ganito – hindi mahalaga kung may makabasa man nito, may pumuna o makagusto.  Para sa akin, sapat ng maisalin ko sa papel ang mga ideya dahil habang iniisip ko iyon, habang tumatagal ay para itong isang makating parte ng katawan na kailangan kong kamutin agad para makadama ako ng ginhawa.  At sa oras na matapos ko itong isulat, makakahinga na ako nang maluwag dahil natapos kong muli ang isang misyon, ang maipahayag nang malaya ang aking kaisipan.

 

Hindi madaling magsulat – nariyan yung maba-blangko ang isip mo kung ano ang dapat mong isulat, o mayroon ka mang isinusulat, hindi mo naman maisip ang tamang salitang dapat gamitin para mas maging epektibo ang pagpapahayag mo ng mensahe.  Hindi madaling tapangan ang dibdib mo at ihanda ang sarili – hindi kasi lahat ng gusto mong isulat ay interesante sa lahat ng mambabasa. O mabasa man nila ay iba ang kanilang pananaw at opinyon. Ang pagsusulat ay parang babaeng manganganak – uusbong ang binhi ng ideya sa iyong isipan, palalaguin ito ng mga nababasa/nararamdaman/napagdadaanan mo, dadagdagan ng musa ng inspirasyon na magbibigay ng ‘linamnam’ ika nga sa iyong kinakatha at lilikhain batay sa dikta ng konsensya.  Sa pagsusulat, hindi lamang ideya ang ibinabahagi mo kung hindi maging ang kaluluwa mo – isa itong matapang na pagpapahayag ng pinakatatago-tago mong mga pangarap at naimbak na mga bangungot.  Sa pagsusulat ay nakatuon ang puso’t isipan – walang epekto ang pagsulat kung hindi mo ito sasamahan ng puso at damdamin, para lang itong isang maingay na tunog ng latang walang laman ng isang musikerong nagpipilit gumawa ng kanta. Ang pagsusulat ay isa ring pagsasanay – mas maraming panahon kang nagsanay, mas maraming karanasan kang pinagdaanan, mas maraming ideya kang maibabahagi. At habang nagsusulat ka ay mas lalo kang lumalaya – nababawasan ang mga alalahanin mo at napalalago mo ang iyong mga pangarap.  Matapos ang maraming oras ng pag-iisip at pagtatagni-tagni ng mga salita, makikita mo na ang sanaysay na isinulat mo sa dugo at tinatakan ng iyong kaluluwa.  Tapos na ang akda.  Oras na muli ng paghahanap sa bagong kabanata.

 

Masarap maging manunulat dahil ikaw ang nagiging mata at bibig ng mga nangyayari sa mundo.  Ikaw ang saksing buhay sa mga pagbabago o pagkabigo, ang nagpapahayag ng kasiyahan at pakikibaka.  Ikaw ang nagkukwento ng pag-ibig at mga dalamhati, nagbabahagi ng pag-asa at lakas ng loob. Ikaw ang tinig ng mga piping pangarap.  Ikaw ang tagatala ng mga ala-ala.

 

/em

081612thurs.

 
 
   
 

Showing 1 - 5.   [ Next ]
 
Latest Comment
Re: - This is a lovely story. Parenting win!

Read...


 
My Account Inbox
Account Settings
Lost Password?
Logout
Blog Publish New Entry
Edit Old Entries
Customize Design
Community Inbox
Your Profile
MindSay Tags
Inside MindSay About MindSay
MindSay and RSS
Help
© 2003- MindSay Interactive LLC
| Terms of Service
| Privacy Policy