Willem Lootsman @ MindSay

Vijfentwintig jaar geleden maakte Willem deel uit van een vriendenclub, die uit elkaar viel toen één van hen werd vermoord en een ander als verdachte op de vlucht sloeg. De laatste, Barent Fockes, is nu weer in Amsterdam gesignaleerd en ook een ander uit het clubje komt na een lang verblijf in Engeland terug naar Amsterdam. De waterschout krijgt opdracht te onderzoeken of Fockes mogelijk onschuldig is, om hem zo te behouden als kapitein voor de oorlogsvloot. Ondertussen wordt er ook door een aantal partijen driftig, en nietsontziend, jacht gemaakt op een pakketje uit Engeland; het model van een onderwaterschip en de aantekeningen van de uitvinder waaruit zou blijken hoe de zuurstof onderwater kan worden ververst. Alles blijkt uiteindelijk met elkaar samen te hangen, met op de achtergrond iemand die het niet uitmaakt hoe de partijen tegen elkaar worden uitgespeeld, omdat er aan oorlog altijd geld te verdienen in.

Waterschout Willem Lootsman houdt in het 17e eeuwse Amsterdam toezicht op de haven. Op een nacht breekt er brand uit aan boord van een schip en op een ander schip, De Zon, wordt een vermoorde bewaker gevonden. Willem Lootsman gaat op onderzoek uit en ontdekt dat er in de paar dagen daarvoor meer mensen zijn vermoord of plotseling overleden, die allemaal een connectie hebben met De Zon. Hij ontdekt dat deze mensen bij de voorlaatste reis van het schip in het bezit zijn gekomen van een aantal kostbaarheden, waarop nu wordt gejaagd.

Toen de antiquair ook naar buiten ging, liepen ze met een grote boog om hem heen alsof hij een besmettelijke ziekte had. Burgemeester Hasselaar die de hele tijd had gezwegen, nam de waterschout bij het naar buiten gaan even apart.
'Je had hem liever in de boeien gezien, hè, zodat je hem over een tijdje vanuit Zeerecht op Volewijk kunt zien hangen. Nu zijn er drie mogelijkheden: òf hij sterft, òf hij heeft tegengif en geneest en ontsnapt, òf hij ontsnapt niet, maar overleeft het gif thuis en moet alsnog terecht staan. Het laatste is het minst te verkiezen, het eerste het meest, de middelste mogelijkheid moet voorkomen worden.'

In de zeventiende eeuw was duidelijk nog sprake van klassejustitie. Niemand vindt het een probleem dat een zeeman van zijn bed wordt gelicht en dagenlang in een cel vastgehouden, maar de notabelen mogen eigenlijk niet eens worden verdacht, laat staan ondervraagd.
Dit eerste deel vond ik qua stijl een beetje stroef, maar misschien wordt dat in volgende delen beter. De opzet en personages zijn leuk genoeg om er nog eens wat van te lezen.

Degenen die Amsterdam bereiken nadat de poorten zijn gesloten en de bomen neergelaten om de waterwegen te blokkeren, kunnen overnachten in de Stadsherberg. Waterschout Willem Lootsman wordt geroepen als de waard van de stadsherberg en zijn zoon zijn vermoord. Diezelfde nacht is een belangrijk pakje verdwenen dat in bezit was vaneen Engelse gast. De notabelen van Amsterdam maken zich vooral daar druk over; Lootsman moet het pakje zo snel mogelijk opsporen, maar hij mag de Engelsman niet lastigvallen en krijgt ook geen informatie over de inhoud van het pakje. De waterschout besluit om eerst uit te zoeken wie de moorden heeft gepleegd, om er achter te komen of dat misschien te maken heeft met de verdwijning van het pakketje. Maar ondertussen brengen vragen die hij  hier en daar stelt over het pakje hem een paar keer in levensgevaar.

'In die landstreken is het de dood in de pot. Niets te beleven. Je zou denken dat nu de oorlog daar voorbij is, het land herbouwd wordt. Maar nee... De hele streek is verarmd. Er is geen geld meer om te herbouwen. Alleen de bisschop van Münster geeft nog opdrachten,' prevelde Gerhard Hane terwijl zijn gezicht weer versomberde. 'De oorlog is in die streken veel te lang doorgegaan. Mijn ouders hebben tijdens het Bestand nog een tijdje in Oldenzaal gewoond. Toen was het immers vrede. Maar zodra na het Bestand de oorlog in Overijssel weer losbarstte, zijn ze teruggegaan. In Oldenzaal zat een troep die het platteland kaalschoor. Om die lui hun soldij te kunnen betalen, trokken ze in de wintermaanden plunderend door het land. Pas een jaar of vijf na het Bestand zijn de Spanjaarden definitief uit Overijssel verdreven. Veel te laat. Sommige plaatsjes zijn gewoon ontvolkt. Maar terug in Bentheim bleek dat het in de Duitse landen zo mogelijk nog erger was.'