Trent Stewart @ MindSay

Het is ruim half jaar geleden dat het Benedict Genootschap er in slaagde om de snode plannen van meneer Gordijn te doorkruisen. Rens kijkt er erg naar uit om zijn medegenoten weer te zien: meneer Benedict heeft hen allemaal uitgenodigd voor een verrassing. Maar voordat ze hem ontmoeten, wordt meneer Benedict ontvoert -- zijn slechte tweelingbroer, meneer Gordijn, heeft hem op een geheime locatie gevangen gezet, en als het genootschap niet binnen vier dagen bepaalde informatie levert, gebeuren er vreselijke dingen. De verrassing blijkt een speurreis die meneer Benedict heeft uitgezet. De genoten gaan ervan uit -- waarom is mij niet duidelijk -- dat meneer Benedict wordt vastgehouden op de eindlocatie van die reis; in plaats van een leuk uitstapje wordt het nu een speurtocht op leven en dood, die voert van Amerika naar Lissabon, naar Nederland, en naar een eilandje voor de Schotse kust, waar een plantje groeit met hele bijzondere - en gevaarlijke - eigenschappen.

'Maak mijn handen los,' zei meneer Benedict. 'Snel, en dan gaan we er samen vandoor.'

Rens aarzelde. Er was iets niet in de haak, maar vanwege de grote druk kon hij er de vinger niet op leggen. Kat daarentegen had haar Zwitserse mes al tevoorschijn gehaald en haastte zich naar meneer Benedict toe. Op dat moment gaf Constance een ruk aan Rens' arm. Toen hij omlaag keek, realiseerde hij zich dat Constance iets had willen zeggen, maar van angst geen woord had kunnen uitbrengen. Haar ogen waren zo groot als schoteltjes. Ze schudde verwoed haar hoofd.

Vol afschuw drong het tot Rens door wat de reden van zijn aarzeling was geweest. Meneer Benedict zou hun nooit hebben gevraagd hem los te maken: niet als ze daarbij zoveel gevaar liepen. Nee, meneer Benedict zou hebben gezegd dat ze zich uit de voeten moesten maken. Rens holde Kat met zwaaiende aremen achterna. Hij durfde niet te roepen (uit angst dat er een Tienman in de andere ruimte zat). 'Kat, stop! Stóp! fluisterde hij.

Spannend jeugdboek. Ik vond het eerste boek, De Geheime Missie, iets leuker -- ook door de manier waarop het genootschap wordt geselecteerd -- maar dit is ook een verhaal dat een één stuk uitgelezen moet worden. Maar goed dat het er nog niet was toen ik in de juiste leeftijdscategorie voor deze boeken viel: dan had ik zeker een hele nacht doorgelezen.

In de krant staat een oproep voor slimme kinderen. Rens is hoogbegaafd, en wees, en hij hoopt dat deze oproep hem een kans geeft iets van zijn leven te maken buiten het weeshuis. Hij komt door alle tests heen, samen met nog drie andere kinderen. Zij zijn uitgezocht door meneer Benedict, die een team van kinderen nodig heeft om uit te zoeken hoe en waarom vanuit het Instituut berichten worden uitgezonden die niemand bewust hoort, maar die veel invloed hebben op alle mensen. Rens, Chip, Kat en Constance infiltreren in het Instituut, een school voor begaafde kinderen onder leiding van meneer Gordijn, die het evenbeeld is van meneer Benedict -- zijn machtsbeluste tweelingbroer.

'Constance, wat is er?' vroeg Rens met een bezorgde frons op zijn voorhoofd. 'Wat is er met je aan de hand?'
'Dat... dat is alles?' vroeg Constance met een klein stemmetje. 'Jullie voelen je alleen maar geïrriteerd?'
'Heel erg geïrriteerd,' zei Kat. 'Werkelijk, ik heb me m'n hele leven niet zo chagrijnig gevoeld.'
'Dus jullie... jullie horen geen...?' Constances stem stierf weg.
Constance hoefde haar zin niet af te maken. Rens kon niet geloven dat hij er niet eerder aan had gedacht. De gebeurtenis moest hen van al hun gezonde verstand hebben beroofd. Meneer Benedict had hen nog wel speciaal hiervoor gewaarschuwd: 'De meesten van ons zullen zich gewoon geïrriteerd voelen,' had hij gezegd, 'in grote lijnen hetzelfde als we ons nu voelen wanneer de televisie aanstaat en de boodschappen worden verzonden.'
'Meneer Gordijn heeft de sterkte opgevoerd,' zei Rens somber. Toen Kat en Chip hem onbegrijpend bleven aankijken voegde hij eraan toe: 'Het zijn de verborgen boodschappen. We reageren op de verborgen boodschappen.'
Chips adem stokte. Kat sloeg haar hand tegen haar voorhoofd. Natuurlijk! De verborgen boodschappen kwamen nu direct in hun hoofd aan: er was geen behoefte meer aan televisies, radio's of wat dan ook.

Spannend jeugdboek, in de traditie van Michael Ende.