Science Fiction @ MindSay

In een Myceense tombe vinden Amerikaanse archeologen een rare kubus. De Griekse leider van de expeditie doet moeilijk -- hij is kolonel in het nieuwe regime -- dus de Amerikanen gaan er vandoor, met de kubus. Terug in Boston kunnen ze de vreemde meetresultaten van hun apparatuur moeilijk verklaren. Tot een bij het team gehaalde wiskundige berekent [SPOILER ALERT] dat er in de kubus een singulariteit zit van een nieuw type -- eentje die gekoppeld hoort te zijn aan een tweeling/tegenhanger, maar daarvan gescheiden is geraakt, met mogelijk desastreuze gevolgen.

 

Het komt niet vaak voor, maar dit boek had ik bijna niet uitgelezen. De eerste bijna 150 pagína's ploeteren maar voort met die Grieken, waarvan niet duidelijk is waar die verhaallijn toe dient. Uiteindelijk komt het wel allemaal min of meer van pas, maar volgens mij was er met het uitgangspunt van die tweeling-singulariteiten een spannender boek mogelijk geweest met minder aanloopgedoe.

 

Grappig -- de hoofdpersoon, de Amerikaanse archeologe, verwijt de wiskundige "zondagskatern-archeologie" als hij meent dat Kreta het verloren Atlantis is. Maar zelf draait ze haar hand niet om voor een stevig staaltje "zondagskatern-linguistiek":

"[...] I decided to stop at a reading knowledge of German when I discovered that the word for maiden took a neuter article -- das Mädchen."

"So?"

"Only by getting married could I get a feminine article, die Frau. That told me enough about the German mentality."

What does it mean when you finish a book really really quickly.  When you had every intention of rationing it out for the long haul.  But noooo, you find yourself devouring every sentence and page and chapter with a hunger you didn't know existed. 

In the end your still hungry for more but satisfied at the same time.  

What does that mean?

Erna, maar niemand weet na wat en wanneer -- bommen, nucleaire oorlog, buitenaardse invasie? -- is de wereld opgedeeld in geïsoleerde plekken van menselijke bewoning. Iedere plek heeft zijn eigen eigenaardigheden, afhankelijk van de 'dromer' die aan de omliggende chaos zijn of haar eigen orde heeft opgelegd.
Chaos woont, zolang hij zich kan herinneren, in Hatfork, Wyoming, dat onder de controle valt van de dikke Kellogg in Little America. Hij woont daar al een jaar of vijf, denk Chaos, na de bommen. Hij droomt de dromen van Kellogg, maar die beweert dat Chaos zelf ook droomt. Chaos vertrekt, in de hoop meer te weten te komen over zichzelf van 'ervoor'.

"Listen." He poked Chaos' chest. "The bombs never fell. That's all bullshit, something you and I cooked up between us to explain this mess. Something else happened, something more complicated. You get that? The bombs never fell."
It was almost night. The sky still glowed pink in the west, but overhead the stars were appearing. A wind was picking up over the salt flats. Chaos tried to skake off the force of Kellogg's words, to focus on car and water and food. On getting out of there.
"The radiation," Chaos said. "The girl with me, the mutants. What about that? Where'd all that come from, if there was no bomb?"
"Dunno. Something weird happened, all right. But it wasn't bombs. And it didn't all happen in the order you think, either. That girl is what? Twelve, thirteen years old? We haven't been here thirteen years."
Chaos felt outraged that Kellogg, of all people, was poking holes in his reality. "How long have we been here?" he asked.
Kellogg smiled. "I haven't the faintest fucking idea."
"I don't understand."
"I figured the mutants were one of your bright ideas. That's why I put you in Hatfork. I figured it was your half, that you liked that kind of stuff."

Chaos ontdekt niet wat er is gebeurd -- of in elk geval niet met zekerheid -- maar wel wat de rol is die hij kan spelen en de rol die hij wil spelen, in de wereld waarin hij leeft.

Bisesa heeft 19 jaar doorgebracht in hibernatie als haar dochter Myra haar opwekt; na de zonnestorm hebben de Firstborn nu een nieuwe dreiging op aarde afgestuurd. Een bom gebaseerd op anti-ruimte komt over anderhalf jaar aan bij Aarde, met naar alle verwachting een wereldverwoestende uitkomst. Bisesa en Myra reizen heimelijk naar Mars, onder leiding van een aantal jonge 'Spacers'. Op Mars is een Oog van de Firstborn gevangen -- al lang geleden, door de Martianen, voordat ook die door de Firstborn werden uitgeroeid. Via dit oog keert Bisesa terug naar Mir, het deeluniversum waar de Firstborn uitsneden van alle leven op Aarde hebben verzameld. En niet alleen van Aarde: Bisesa ontdekt met behulp van astronomen in New Chicago dat ook Mars in dit universum leven vertoont. De aardlingen en hun AI realiseren zich dat ze de Aarde kunnen redden door Mars -- in ons universum inmiddels uitgestorven en na de zonnestorm door mensen gekoloniseerd -- op te offeren.

Op een heel enkele hint na, wordt ook in dit derde boek nog steeds niet duidelijk wat de reden is voor de acties van de Firstborn. Het verhaal zelf is onderhoudend genoeg, maar aan het einde van het boek blijf je toch achter met een gevoel van "ja, én?" Ondanks de aanbeveling op het omslag 'The conclusion of A Time Odessey' lijkt het erop alsof de auteurs de deur openlaten voor een vierde deel:

It got darker. Bisesa peered up.
The sun's disk was deformed. It looked like a leaf out of which a great bite had been taken. It began to feel colder, and Bisesa glimpsed bands of shadow rushing across the eroded ground.
Not again, she thought.
"Don't be afraid."
They both turned, rolling in the dirt.
A woman stood over them. She was quite hairless, her face smooth. She wore a flesh-colored coverall so sleek it was as if she was naked. She smiled at them. "We've been expecting you."
Myra said, "My God, Charlie?"
Bisesa stared. "Who is 'we'?"
"We call ourselves the Lastborn. We are at war. We are losing."
She held out her hands. "Please come with me now."

Op 9 juni 2037 wordt de aarde getroffen door een geomagnetische storm, veroorzaakt door een zonnevlam. Het is tevens de eerste dag dat Bisesa terug is vanuit de in tijd versnipperde wereld van deel 1. De buitenaardse eigenaren van de "eyes" hebben niet alleen een totale disruptie van tijd veroorzaakt, maar ook nog een drastische maatregel genomen om het energieverspillende leven op de Aarde voorgoed uit te wissen. Met behulp van een geniale zonneonderzoeker en Bisesa's vermoeden van buitenaardse doelbewustheid, komen de aardbewoners erachter dat in 2042 een allesverwoestende zonnestorm zal plaatsvinden, veroorzaakt door een planeet die duizenden jaren geleden in de kern van de zon is gekaatst. Met man en macht wordt in de ruimte een schild gebouwd om de Aarde daartegen te beschermen.

Helaas maakt dit boek nog steeds niet duidelijk wat de reden of de oorzaak was van de tijdsverstoring. Of in elk geval niet op zo'n expliciete manier dat ik het heb begrepen. Daardoor maken deze twee boeken op mij de indruk dat er weliswaar een diepere laag wordt gesuggereerd, maar dat die buitenaardse wezens eigenlijk alleen een goede aanleiding zijn voor twee verder niet verbonden, spannende verhalen. Misschien brengt deel 3 uitkomst...