Nederlands @ MindSay

In de weerspiegeling van een Griekse tragedie komen een toneelschrijver, zijn moeder, en zijn vader die hen mishandelde bij elkaar in een huis in Italië. Als een lot waarop de mensen zelf geen invloed kunnen uitoefenen herhaalt de tragedie van misbruik zich generatie na generatie.

Rechter Tie nuttigt op zijn balkon een kopje thee als er een gibbon voorbijkomt die een gouden ring laat vallen. Enig naspeuren leidt tot de vondst, in de nabije omgeving, van een lijk waarvan vier vingers missen. Het spoor lijkt in eerste instantie te leiden naar een criminele bende, maar uiteindelijk moet het motief voor de moord worden gezocht in oeroude emoties.


[Boekenweekgeschenk 1964]

Vijfentwintig jaar geleden maakte Willem deel uit van een vriendenclub, die uit elkaar viel toen één van hen werd vermoord en een ander als verdachte op de vlucht sloeg. De laatste, Barent Fockes, is nu weer in Amsterdam gesignaleerd en ook een ander uit het clubje komt na een lang verblijf in Engeland terug naar Amsterdam. De waterschout krijgt opdracht te onderzoeken of Fockes mogelijk onschuldig is, om hem zo te behouden als kapitein voor de oorlogsvloot. Ondertussen wordt er ook door een aantal partijen driftig, en nietsontziend, jacht gemaakt op een pakketje uit Engeland; het model van een onderwaterschip en de aantekeningen van de uitvinder waaruit zou blijken hoe de zuurstof onderwater kan worden ververst. Alles blijkt uiteindelijk met elkaar samen te hangen, met op de achtergrond iemand die het niet uitmaakt hoe de partijen tegen elkaar worden uitgespeeld, omdat er aan oorlog altijd geld te verdienen in.

Een soldaat, een Nederlandse spion die ontsnapt is aan Duitse krijgsgevangenschap en nu geen keus heeft dan mee te vechten met de Russen en andere oosteuropese patriotten, komt terecht in een klein dorp in Hongarije. Hij loopt een huis binnen dat verlaten is, maar nog helemaal intact. Het huis lijkt buiten de oorlog te staan en de soldaat besluit er te blijven. Hij moet steeds drastischer maatregelen nemen om die illusie in stand te houden. Uiteindelijk tevergeefs.

Maar iedereen gaat dood, ook al zou er nooit oorlog zijn. Wat maakt oorlog voor verschil? -- Zich iemand indenken die geen geheugen heeft, die aan niets kan denken dan aan wat hij ziet, hoort en voelt... voor hem bestaat er geen oorlog. Hij ziet deze heuvel, het licht, hij voelt de droge vliezen van zijn keel krimpen, hij hoort het knallen van... hij zou een geheugen moeten hebben om te weten waarvan. Hij hoort knallen, hij ziet hier en daar mensen liggen, het is warm, de zon schijnt, drie vliegtuigen oefenen zich in het reclameschrijven. Er is niets aan de hand. Oorlog bestaat niet.

Eigenlijk zocht ik The Judas Strain, maar blijkbaar schaft de OBA dit soort boeken aan in het Nederlands, en De Taal de Engelen, zoals de vertaling heet, was niet thuis. Dan maar deze, om eens te kijken hoe Rollins schrijft. Een typisch genre-gevalletje: beetje wetenschap, beetje mythe, beetje geschiedenis, goed schudden, en dan ontploft er wel 't nodige. Evengoed een page turner, daar niet van.

Onafhankelijk van elkaar komen twee leden van Sigma, de gewapende tak van DARPA, op het spoor van een wetenschappelijke uitvinding uit de erfenis van de Nazi's. Een apparaat, 'die Glocke', waarmee op kwantumniveau DNA kan worden beïnvloed, ontwikkeld in de zoektocht naar de volmaakte mens. Het laboratorium in de Himalaya wordt opgeblazen, en het spoor van de daders leidt naar één van de rijkste families van Zuid Afrika, die ook over het geheim van de 'Glocke' beschikken en niet van plan zijn die kennis nog langer te delen.

'En wij dan?' vroeg Painter ineens. Aan de uitdrukking op zijn gezicht te zien, was hij niet overtuigd. 'Jij en ik? Wat er met ons gebeurt, lijkt niet erg op volmaaktheid.'
Anna liet haar schouders hangen. Ze zag er uitgeblust uit. 'De Glocke kan doen evolueren, maar het tegenovergestelde kan ook gebeuren.'
'Het tegenovergestelde?'
'De ziekte die onze cellen aantast.' Anna keek weg. 'Het is niet zomaar degeneratie... Het is devolutie.'
Met stomheid geslagen staarde Painter haar aan.
Hees fluisterend ging ze verder: 'Onze lichamen keren terug tot de staat van oersoep waaruit ze voortkwamen.'

Oké, beetje gemeen, want dit is wel het lulligste stukje uit het hele boek.