Literatuur @ MindSay

De tweede zoon van een predikant reist naar een dorpje om daar de neef van zijn vader te zoeken, die hem misschien kan helpen in zijn loopbaan. Hij weet niet precies waar de man woont en als hij in het dorp rondvraag doet, krijgt hij alleen maar vreemde en ontwijkende reacties.

So saying, the fair and hospitable dame took our hero by the hand; and though the touch was light, and the force was gentleness, and though Robin read in her eyes what he did not hear in her words, yet the slender-waisted woman, in the scarlet petticoat, proved stronger than the athletic country youth. She had drawn his half-willing footsteps nearly to the threshold, when the opening of a door in the neighborhood, startled the Major's housekeeper, and, leaving the Major's kinsman, she vanished speedily into her own domicile. A heavy yawn preceded the appearance of a man, who, like the Moonshine of Pyramus and Thisbe, carried a lantern, needlessly aiding his sister luminary in the heavens. As he walked sleepily up the street, he turned his broad, dull face on Robin, and displayed a long staff, spiked at the end.

"Home, vagabond, home!" said the watchman, in accents that seemed to fall asleep as soon as they were uttered. "Home, or we'll set you in the stocks by peep of day!"

Tot iemand hem adviseert om bij de kerk te blijven wachten, want daar komt zijn "kinsman, Major Molineux" die avond nog wel langs.

There the torches blazed the brightest, there the moon shone out like day, and there, in tar-and-feathery dignity, sat his kinsman Major Molineux! He was an elderly man, of large and majestic person, and strong, square features, betokening a steady soul; but steady as it was, his enemies had found means to shake it. His face was pale as death, and far more ghastly; the broad forehead was contracted in his agony, so that his eyebrows formed one grizzled line; his eyes were red and wild, and the foam hung white upon his quivering lip. His whole frame was agitated by a quick and continual tremor, which his pride strove to quell, even in those circumstances of overwhelming humiliation. But perhaps the bitterest pang of all was when his eyes met those of Robin; for he evidently knew him on the instant, as the youth stood witnessing the foul disgrace of a head grown gray in honor. They stared at each other in silence, and Robin's knees shook, and his hair bristled, with a mixture of pity and terror.

Ik heb dit verhaal gelezen omdat er ergens anders in naar werd verwezen; stom genoeg weet ik niet meer waarin, maar het was in een context van iemand die zich ergens veel van voorstelt, en daarin bedrogen uitkomt. Bedrogen door die Major Molineux, dacht ik dus aanvankelijk, die hem toen ze elkaar twee jaar eerder ontmoeten van alles had voorgespiegeld. Nu ik het verhaal heb gelezen, blijkt dat iets anders te liggen. Ik vraag me af wat die Major heeft gedaan om zo'n behandeling te verdienen, en of dat wel terecht is. Is Robin dan een held, door zich niet uit het veld te laten slaan door de merkwaardige gebeurtenissen, of is hij een slappeling die zijn familielid laat vallen als een baksteen om niet uit de toon te vallen bij de rest?

Een soldaat, een Nederlandse spion die ontsnapt is aan Duitse krijgsgevangenschap en nu geen keus heeft dan mee te vechten met de Russen en andere oosteuropese patriotten, komt terecht in een klein dorp in Hongarije. Hij loopt een huis binnen dat verlaten is, maar nog helemaal intact. Het huis lijkt buiten de oorlog te staan en de soldaat besluit er te blijven. Hij moet steeds drastischer maatregelen nemen om die illusie in stand te houden. Uiteindelijk tevergeefs.

Maar iedereen gaat dood, ook al zou er nooit oorlog zijn. Wat maakt oorlog voor verschil? -- Zich iemand indenken die geen geheugen heeft, die aan niets kan denken dan aan wat hij ziet, hoort en voelt... voor hem bestaat er geen oorlog. Hij ziet deze heuvel, het licht, hij voelt de droge vliezen van zijn keel krimpen, hij hoort het knallen van... hij zou een geheugen moeten hebben om te weten waarvan. Hij hoort knallen, hij ziet hier en daar mensen liggen, het is warm, de zon schijnt, drie vliegtuigen oefenen zich in het reclameschrijven. Er is niets aan de hand. Oorlog bestaat niet.

Mrs Hawkins kijkt terug op gebeurtenissen in 1954-55, toen zij als jonge oorlogsweduwe op een kamer woonde in Kensington en bij verschillende uitgeverijen werkte. Een terugkerende factor, zelfs dieper in haar leven doorgedrongen dan zij zich aanvankelijk realiseert, is een uiterst wraakzuchtige wannabe-auteur die zij recht in zijn gezicht en tegenover anderen een pisseur de copie heeft genoemd.

'I want Isobel to meet a better sort of people. Like yourself, Mrs Hawkins. I value your friendship with Isobel very much.'
Now, I had only a rooming-house acquaintance with young Isobel; and I could see that at least a part of dinner at the Savoy was in aid of my getting Isobel a job in publishing.
'I've lost my job in publishing,' I said. 'So I can't help.'
'Oh, you no longer work for that firm you were working for last week?'
'No longer. Anyway, I don't recommend publishing for your daughter. The secretaries are underpaid; everyone's underpaid.'
'Well, it's a sort of privilege job, isn't it?' he said.
Whatever it was we were eating I wasn't enjoying it. The candlelight and the wine and my black lace dress, Mr Lederer's white cuffs with gold cuff-links and his tanned, lined face seemed to accuse me of being there under false pretences. I began to remind myself that I was Mrs Hawkins and I didn't need a dinner at the Savoy, while Hugh Lederer proceeded with his protest to the effect that in a privileged job like publishing one didn't care about the pay.

Kommissaris Bärlach onderzoekt de moord op één van zijn rechercheurs. Schmied is gedood tijdens een onderzoek naar een rijke man in een dorpje in de buurt van Bern. Deze Gastmann en Bärlach kennen elkaar al jaren, en zijn door het lot verbonden aartsrivalen: Gastmann is een nihilistisch crimineel, die kwaad doet omdat hij daar zin in heeft -- Bärlach heeft gezworen hem te stoppen, en Gastmann heeft gewed dat dat hem niet zal lukken. Bij het onderzoek wordt Bärlach bijgestaan door de jonge Tchantz, die nu Schmied dood is de kans krijgt om zich te bewijzen.

“Du glaubst immer noch, ich hätte den Schmied getötet” fragte der andere.
“Ich habe keinen Augenblick daran geglaubt”, antwortete der Alte und fuhr dann fort, gleichgültig zusehend, wie der ander seine Pfeife in Brand steckte: “Es ist mir nicht gelungen, dich der Verbrechen zu überführen, die du begangen hast, nun werde ich dich eben dessen überführen, das du nicht begangen hast.”
Gastmann schaute den Kommissär prüfend an.
“Auf dieser Möglichkeit bin ich noch gar nicht gekommen”, sagte er. “Ich werde mich vorsehen müssen.”
Der Kommissär schwieg.
“Vielleicht bist du ein gefährlicherer Bursche, als ich dachte, alter Mann”, meinte Gastmann in seiner Ecke nachdenklich.
Der Wagen hielt. Sie waren am Bahnhof.
“Es ist das letzte Mal, daß ich mit dir rede, Bärlach”, sagte Gastmann. “Das nächste Mal werde ich dich töten, gesetzt, daß du deine Operation überstehst.”
“Du irrst dich”, sagte Bärlach, der auf dem morgendlichen Platz stand, alt und leicht frierend. “Du wirst mich nicht töten. Ich bin der einzige, der dich kennt, und so bin ich auch der einzige, der dich richten kann. Ich habe gerichtet, Gastmann, ich habe dich zum Tode verurteilt. Du wirst den heutigen Tag nicht mehr überleben. Den Henker, den ich ausersehen habe, wird heute zu dir kommen. Er wird dich töten, den das muß nun eben einmal in Gottes Namen getan werden.”

Volgens mij is dit de enige Zwitserse literatuur die ik tot nu toe heb gelezen, met uitzondering van Heidi -- en dat was niet in het Duits. Boeiend om te lezen, maar het ging niet heel snel -- ter vergelijking, over deze 118 pagina's heb ik twee weken gedaan, terwijl ik tussendoor in een half weekend "Taal der Engelen" er doorheen heb gejast. Dat komt niet alleen door het Duits, hoewel dat wel een beetje meespeelde, maar het lijkt wel alsof in beter geschreven boeken de taaldichtheid op de pagina gewoon veel groter is.

Ook dit is zo'n verhaal waarvan je denkt dat je het kent, maar dat bij zelf lezen toch heel anders blijkt te zijn dan je had gedacht. In dit geval, veel grappiger...

Ichabod Crane, schoolmeester in een dorpje in de Sleepy Hollow vallei van de Hudson, heeft zijn oog laten vallen op Katrina Van Tassel, een jongedame die niet alleen welgevormd is, maar ook de dochter en erfgename van een welgestelde landeigenaar. Helaas is hij niet de enige die naar haar gunsten dingt: zijn rivaal is Brom Bones -- een stoere kerel en een grappenmaker. Op een avond is er feest bij de Van Tassel's, met veel eten en spookverhalen over de ruiter zonder hoofd. Na afloop -- en waarschijnlijk na een blauwtje te hebben gelopen -- keert Ichabod te paard terug naar huis. Hij wordt steeds banger en ziet dan opeens in de schaduwen het silhouet van een ruiter, een ruiter die zijn hoofd voor zich in het zadel lijkt te dragen. Ichabod probeert te ontvluchten, maar de ruiter gooit iets -- zijn hoofd?! -- en Ichabod valt uit het zadel.

The next morning the old horse was found without his saddle, and with the bridle under his feet, soberly cropping the grass at his master’s gate. Ichabod did not make his appearance at breakfast—dinner-hour came, but no Ichabod. The boys assembled at the schoolhouse, and strolled idly about the banks of the brook; but no school-master. Hans Van Ripper now began to feel some uneasiness about the fate of poor Ichabod, and his saddle. An inquiry was set on foot, and after diligent investigation they came upon his traces. In one part of the road leading to the church was found the saddle trampled in the dirt; the tracks of horses’ hoofs deeply dented in the road, and evidently at furious speed, were traced to the bridge, beyond which, on the bank of a broad part of the brook, where the water ran deep and black, was found the hat of the unfortunate Ichabod, and close beside it a shattered pumpkin.
[...]
Brom Bones too, who shortly after his rival’s disappearance conducted the blooming Katrina in triumph to the altar, was observed to look exceedingly knowing whenever the story of Ichabod was related, and always burst into a hearty laugh at the mention of the pumpkin; which led some to suspect that he knew more about the matter than he chose to tell.
The old country wives, however, who are the best judges of these matters, maintain to this day that Ichabod was spirited away by supernatural means; and it is a favorite story often told about the neighborhood round the winter evening fire.