Julia Child @ MindSay 
Haar baantje als secretaresse in een overheidskantoor bevalt Julie Powell niet erg, zeker niet nu haar 30ste verjaardag nadert, met existentiële twijfels en de biologische klok. Ze was als kind al geïntrigeerd door Julia Child's Mastering the Art of French Cooking, en laat zich door haar echtenoot uitdagen om alle recepten daaruit te koken en daarover te bloggen. Met als extra beperking dat ze alle 524 recepten in een jaar moet afwerken. Geen sinecure, zeker niet in een de keuken van een klein appartement in Queens. Het koken levert de nodige frustratie, maar Julie krijgt steeds meer lezers op haar blog, en beseft uiteindelijk dat het hele "Julie/Julia Project" haar heeft geleerd om vooral te zoeken naar de leuke dingen in het leven.
I lay low after that for a good long while, until after Christmas. I told myself it was because a transit strike was threatening, and I didn't much relish the idea of buying a lobster in a bag and then unexpectedly having to hike across the Queensboro Bridge with it, in the company of a hundred thousand grousing outer-borough shoppers and menial workers. But that wasn't really it. The reason was the next recipe, Homard à l'Américaine. For while I am sure that the argument can be made that any meat-eating person ought to take responsibility once in her life for slaughtering an animal for food, that one ought to chop that anumal up into small pieces while it's still alive, I am less certain of.
Julia Child is in de VS blijkbaar een begrip -- haar keuken is zelfs onderdeel van een Smithsonian museum. Naar aanleiding van de film die recentelijk in de bioscopen is verschenen, had ik iets over het boek en het project gehoord, maar niet direct gezien als iets voor mij. Het was eigenlijk toeval dat ik het boek in de bieb zag staan -- ach, en waarom dan niet meenemen en lezen? Een hoop van Julie's leven buiten het koken is nogal 'Sex in the City' (zonder de glam), maar ik bleef toch geboeid door 'het project' en door het feit dat dit zich allemaal afspeelt in the New York van net na 9/11. En nu ben ik eigenlijk ook wel benieuwd hoe ze daar een film van hebben gemaakt.
Julia taught me what it takes to find your way in the world. It's not what I thought it was. I though it was all about -- I don't know, confidence or will or luck. Those are all some good things to have, no question. But there's something else, something that these things grow out of.
It's joy.
I know, I know -- it's truly an obnoxious word, isn't it? Even typing it makes me cringe. I think of either Christmas cards or sixty-something New Age women in floppy purple hats. And yet it's the best word I can think of for the heady, nearly violent satisfaction to be found in the text of Julia's first book. I read her instructions for making béchamel sauce, and what comes throbbing through is that here is a woman who has found her way.
