Fantasy @ MindSay

Wow, it's been forever since I've written anything. I'm still with the same guy and still wishing our sex life was better. ... but w/e things are working for now.

Anyway, I had the best fantasy while I was masturbating today.  I was imagining a threesome with a beautiful girl and a guy with enough libido to service both of us and then some. :) Then what I realized was that what I was really wanting was a relationship with them. Not just sex. I think it would be awesome to have a boyfriend and a girlfriend that you live with. Have them to hang out with, date, sleep next to, watch T.V. with.  Just everything. Every normal everyday common joys.  Not to mention the mind-blowing sex.

Then I wondered if such a relationship is possible. And if so how does one get into that one of those? How would you build enough trust for there to be no resentment that is often found in repeated threesome sex?  Thing is, I don't just want the sex. I want the companion ship of both a man and a woman. 

Is there anyone else out there who feels the same?

Nadat Nathaniël met zijn djinn Bartimaeus heeft voorkomen dat Schooneheere de macht overnam, en het amulet van Samarkand terug heeft gegeven aan de regering, zijn twee jaar verstreken. Nathaniël -- Johan Mandragora, als tovenaar -- is assistent van het Hoofd Interne Zaken bij het Ministerie van Veiligheid. Hij geniet van de macht en wordt steeds ambitieuzer. Hij heeft de hoofdpijnportefeuille van de bestrijding van het Verzet toegeschoven gekregen, en als er vreemde aanslagen plaatsvinden in Londen, wordt dat al gauw zijn verantwoordelijkheid. Maar Nathaniël is er niet van overtuigd dat het Verzet achter de vernielingen zit. Hij roept Bartimaeus weer op en die ontdekt dat de dader een golem is. Iemand heeft het oog van de golem dat in het bezit was van Schooneheere gestolen, en een golem weten te bezielen. Die kennis werd als verloren beschouws, maar iemand in Praag heeft er kennelijk nog beschikking over en heeft die kennis ten dienste gesteld van een Engelse tovenaar. Ondertussen zit het Verzet ook niet stil -- zij hebben niets met de golem te maken, ze gaan de magische voorwerpen uit het graf van Gladstone stelen. Degene die hun over die voorwerpen heeft geïnformeerd blijkt echter een achterliggend motief te hebben en door dit verraad komen bijna alle leden van het kleine Verzetsgroepje om. Alleen Katja weet te onstnappen. Nathaniël moet haar vinden, om zijn positie in de politiek te behouden. Bartimaeus is ervan overtuigd dat iemand achter de schermen aan de touwtjes trekt, zowel bij het Verzet als bij de tovenaar met de golem, en dat die onbekende persoon weinig goeds in de zin heeft. Maar Nathaniël is te verblind door ambitie om te luisteren.

[Bartimaeus] Ik maakte een instemmend geluidje, maar zei niets. Het feit dat Katja nog leefde was slechts een detail. Het was de moeite van het vermelden niet waard. Hetzelfde gold voor het feit dat ze me heel wat had verteld over de inbraak in de abdijkerk, en over ene meneer Hopjes die er op de een of andere manier bij betrokken was geweest. Het was niet aan mij om dat aan Nathaniël te vertellen. Ik was slechts een nederige dienaar. Ik deed gewoon wat me werd opgedragen. En trouwens, hij verdiende het niet.

'Jij bent een tijdje alleen met haar geweest,' zei hij opeens. 'Heeft ze veel tegen je gezegd?' Hij wierp me een snelle blik toe maar wendde zich toen af.

'Nee.'

'Te bang, zeker.'

'Integendeel. Te hooghartig.'

Hij gromde. 'Jammer dat ze zo koppig was. Ze had zo haar... bewonderenswaardige kanten.'

'O, dus dat was je wel opgevallen? Ik dacht dat je het te druk had met terugkomen op je belofte aan haar om daar op te letten.'

Zijn wangen werden rood. 'Ik had weinig keus, Bartimaeus--'

'Kom bij mij niet aan met die onzin over keuzes,' snauwde ik. 'Zíj had ervoor kunnen kiezen om je te laten sterven.'

Hij stampvoette. 'Ik laat me door jou niet de les lezen over mijn daden--'

'Het gaat me niet om je daden. Ik heb vooral bezwaar tegen je principes.'

'En al helemaal niet over mijn principes! Jíj bent hier de demon, weet je nog? Wat kan het jou nu schelen?'

'Het kan me ook niet schelen!' Ik stond met mijn handen op mijn heupen, maar sloeg toen mijn armen over elkaar. 'Het kan me helemaal niets schelen. Het is niet míjn probleem dat een nederige, doodgewone burger integerder was dan jij ooit zult zijn. Je doet maar wat je zelf wilt.'

Nathaniël is als 'meeleefpersonage' in dit boek bijna te onsympatiek. Gelukkig wordt er nu ook verteld vanuit het perspectief van Katja. Ik ga ervan uit, dat Nathaniël in het laatste boek -- De poort van Ptolemaeus -- tot inkeer zal komen om samen met Katja (en Bartimaeus) te strijden tegen die geheimzinnig tovenaar achter de schermen. Het kan even duren eer ik daar achter kom, want het lijkt erop dat het derde deel nooit in het Nederlands is verschenen door tussentijdse overname van de uitgeverij. De OBA heeft in elk geval noch de Nederlandse noch de Engelse versie van het laatste deel in de catalogus staan.

Londen in de magie-hoofdstad van de wereld en wordt geregeerd door tovenaars. Die tovenaars ontlenen hun macht aan de geesten en djins die ze kunnen oproepen. Nathaniel wordt als vijfjarig bij zijn ouder weggehaald om in de leer te gaan bij een tovenaar. Deze Van Minderhout ziet weinig in zijn leerling en Nathaniel heeft weinig respect voor zijn leermeester, zeker nadat die terzijde blijft staan als Nathaniel door een bezoekende tovenaar wordt afgeranseld. Daarna wordt Nathaniel gedreven door het verlangen om deze Simon Schooneheere een hak te zetten. Hij studeert hard en kan al voordat hij twaalf is een luchtgeest oproepen en onderwerpen. Die geest is Bartimaeus. Nathaniel dwingt hem bij Schooneheere het amulet van Samarkand te stelen, en daarna te verstoppen in de studeerkamer van Van Minderhout. Zonder het te beseffen heeft Nathaniel hun beide, en de Van Minderhouts, in een wespennest gestoken, want het amulet blijkt een essentieel onderdeel te zijn van de grootse plannen van Schooneheere en die wil het daarom koste wat kost terughebben. Ondertussen -- zonder dat Nathaniel daaraan veel aandacht schenkt -- broeit onder de gewone bevolking verzet tegen de overheersing door tovenaars.

Dit eerste deel van de trilogie gaat alvast lekker van start. Het avontuur met het amulet is afgerond, maar ik heb zeker zin om de verdere belevenissen van Nathaniel en Bartimaeus te lezen. Op naar deel 2, The Golem's Eye, en deel 3, Ptolemy's Gate. Wat dit boek erg leuk maakt, is de gekozen vertelstijl. Een deel van het verhaal wordt verteld door een verteller vanuit Nathaniel's perspectief, en een deel door de djin Bartimaeus. Vooral Bartimaeus' terzijdes, in de voetnoten, zijn vermakelijk.

* Begrijp me niet verkeerd. Ik was niet bang voor het duiveltje. Ik zou hem zó tussen twee vingers kunnen vermorzelen. Maar hij was er om twee redenen: vanwege zijn onwrikbare loyaliteit jegens zijn meester en vanwege zijn oplettende blik. Hij zou zich geen fractie van een seconde laten misleiden door mijn listige gedaante van een vlieg.

* Een mens die het gesprek zou opvangen, ou waarschijnlijk met open mond van verbazing hebben zitten luisteren, want de verhalen van de tovenaar over de corruptie binnen de Britse regering waren verbazingwekkend gedetailleerd. Ik was echter niet bepaald onder de indruk. Ik had al talloze, veel elegantere beschavingen ten onder zien gaan, dus ik kon niet veel interesse voor de zaak opbrengen. Ik bracht mijn tijd door met tevergeefs proberen te bedenken welke onaardse machten wellicht bij Simon Schooneheere in dienst waren. Ik kon maar beter op alles voorbereid zijn.

Na de eerste ontmoeting, in levende lijve, van de drakenzonen, is Marcus met Evelina uit de drakenstad ontsnapt, terwijl Ven gewond achterblijft. Draconas heeft het verraad van Anora overleefd en houdt zich schuil bij Ven in de buurt om te kunnen helpen Grald te verslaan. Draconas dringt door in Grald's paleis en ontdekt daar een aantal halfbroers en -zusjes van Ven, allemaal gedeeltelijk draak. Als Ven hen leert kennen, begint hij zichzelf meer te waarderen, maar ook te twijfelen of wat zijn vader wil eigenlijk wel zo slecht is. Totdat Grald zijn werkelijke plan wil uitvoeren: het lichaam van de mens Grald afstoten om dat van Ven over te nemen. Ven, via hun geestelijke band magisch bijgestaan door Marcus, ontsnapt op het nippertje. Grald is dood, maar Maristara en Anora trekken nu met het leger van drakenmensen op naar het koninkrijk van Marcus' vader, om de mensen te verslaan voordat ze hun kanonnen kunnen ontwikkelen tot een echte bedreiging voor de draken, die door al deze gebeurtenissen onderling ernstig zijn verdeeld.

Vermakelijke fantasy. Het einde is een beetje open, want hoewel de acute bedreiging is afgewend, is het problem van hoe mensen en draken samen in een wereld kunnen leven nog niet opgelost. Het is grappig dat een vrij irritante bijfiguur uiteindelijk een heel belangrijke rol blijkt te spelen -- Evelina, die Anora vergiftigd omdat ze denkt met een rivale voor de gunsten van de prins te maken te hebben, terwijl ze al die tijd niets heeft begrepen van waar Marcus en Ven mee bezig waren.

In het Drakenklooster van het koninkrijk Seth houden al meer dan 300 jaar priesteressen onder leiding van de Drakenvrouwe de wacht, om het koninkrijk met hun magie te verdedigen tegen invallen van draken. Dat denken ze tenminste. In werkelijkheid is de Drakenvrouwe een draak, Maristara, die tegen de regels van de draken in zich een positie bij en boven de mensen heeft verworven. Het drakenparlement stuurt Draconas, een draak in mensengedaante, erop uit om te onderzoeken wat er precies aan de hand is en of Maristara hulp heeft van andere draak, die zijn misdadig gedrag tot op heden voor de andere draken verborgen heeft weten te houden. Draconas betrekt twee mensen bij zijn plan, zonder dat zij dat weten: koning Edward van het nabijgelegen Idlyswylde, en de hogepriesteres van het klooster, Melisande. Draconas wil Melisande een kind laten baren van Edward, om dat dan bij de draken op te voeden tot een tovenaar met grote macht in de drakenmagie. Maar Draconas loopt in de val van Grald -- de partner van Maristara in zijn mensengedaante -- die in zijn gedachten het plan leest. Op de nacht dat Melisande zwanger wordt van Edward, wordt zij ook verkracht door Grald. Uiteindelijk sterft Melisande in het kraambed, nadat zij twee zonen heeft gebaard; een gewoon kind, dat zal worden opgevoed aan het hof van Edward, en een halfdraak, die Draconas meegeeft aan krijgsvrouwe Bellona, om verborgen te houden voor Maristara en Grald en om zo nog een kans te hebben zijn oorspronkelijke plan uit te voeren en die twee te verslaan, zodat de mensen weer kunnen leven zonder te worden misbruikt in de plannen van draken.

Ik neem aan dat het tweede deel, Drakenzoon, zal vertellen hoe het tweede kind opgroeit en wordt klaargestoomd voor zijn lot. Veel fantasycycli beginnen pas op die plek in het verhaal: een kind ontdekt dat het bijzondere gaven en een bijzondere bestemming heeft, met op de achtergrond een wijze man die dat proces moet sturen, en komt pas gaandeweg achter het -- meestal akelige -- lot van zijn moeder en het -- meestal akelige -- karakter van zijn vader.