Engels @ MindSay

Erna, maar niemand weet na wat en wanneer -- bommen, nucleaire oorlog, buitenaardse invasie? -- is de wereld opgedeeld in geïsoleerde plekken van menselijke bewoning. Iedere plek heeft zijn eigen eigenaardigheden, afhankelijk van de 'dromer' die aan de omliggende chaos zijn of haar eigen orde heeft opgelegd.
Chaos woont, zolang hij zich kan herinneren, in Hatfork, Wyoming, dat onder de controle valt van de dikke Kellogg in Little America. Hij woont daar al een jaar of vijf, denk Chaos, na de bommen. Hij droomt de dromen van Kellogg, maar die beweert dat Chaos zelf ook droomt. Chaos vertrekt, in de hoop meer te weten te komen over zichzelf van 'ervoor'.

"Listen." He poked Chaos' chest. "The bombs never fell. That's all bullshit, something you and I cooked up between us to explain this mess. Something else happened, something more complicated. You get that? The bombs never fell."
It was almost night. The sky still glowed pink in the west, but overhead the stars were appearing. A wind was picking up over the salt flats. Chaos tried to skake off the force of Kellogg's words, to focus on car and water and food. On getting out of there.
"The radiation," Chaos said. "The girl with me, the mutants. What about that? Where'd all that come from, if there was no bomb?"
"Dunno. Something weird happened, all right. But it wasn't bombs. And it didn't all happen in the order you think, either. That girl is what? Twelve, thirteen years old? We haven't been here thirteen years."
Chaos felt outraged that Kellogg, of all people, was poking holes in his reality. "How long have we been here?" he asked.
Kellogg smiled. "I haven't the faintest fucking idea."
"I don't understand."
"I figured the mutants were one of your bright ideas. That's why I put you in Hatfork. I figured it was your half, that you liked that kind of stuff."

Chaos ontdekt niet wat er is gebeurd -- of in elk geval niet met zekerheid -- maar wel wat de rol is die hij kan spelen en de rol die hij wil spelen, in de wereld waarin hij leeft.

De "Gingerbreadman", een psychopatisch misbaksel, ontsnapt uit de gesloten inrichting waar hij dertien jaar geleden door toedoen van DCI Jack Spratt werd opgesloten. De Nursery Crime Division wordt buiten de jacht gehouden, dus richt Spratt zich maar op de verdwijning van een vrouwelijke verslaggeefster, die onderzoek deed naar ontploffende prijskomkommers. Ze blijkt niet zomaar een vrouw met mooie gouden lokken, maar Goudlokje zelf, die nadat ze uit het huisje van de drie beren vluchtte in een oefenspervuur van pretpark SommeWorld is omgekomen. Overal duikt opeens het Quangle-Wangle concern op en via oud-werknemers die reuzenkomkommers kweken en een voor een omkomen, en de Gingerbreadman die niet voor niets ontsnapt blijkt, komen Jack Spratt, Mary Mary en PC Ashley op het spoor van een vierde beer die achter de schermen aan de touwtjes trekt. En ondertussen moet Spratt voor zichzelf bekennen dat ook hij een 'Person of Dubious Reality' is en dat hij dit niet langer verborgen kan houden voor zijn vrouw.

Weer een aantal fijne ffordismen:

[p. 74] 'Bloody hell!' said Punch in an annoying high-pitched voice. He opened his glassy eyes wide in shock and grinned even more broadly to reveal two long rows of perfectly vanished teeth. 'The pig-bastard baby-snatcher! What the ****ing hell do you want?'
'I live next door,' said Jack, 'and keep your voice down. If I ever hear you swear without asterisk substitution, I'll arrest you for offensive and threatening language.'
'Like I g*ve a shit,' screamed Mr Punch.

[p. 87] 'So what's the title of this book you've written?'
'The terms "title", "book" and "written" are so passé and 2004,' announced Marcus airily, using his fingers in that annoying way that people do to signify quotation marks.
'It is 2004,' pointed out Jack.
'So early 2004,' said Marcus, hastily correcting himself. 'Anyone can "write" a "book". To raise my chosen art form to a higher plane I prefer to use the terms "designation", "codex" and "composed".
'Okay,' said Jack, 'what's the appellative of the tome you've created?'
'The what?'

[p. 210] 'And that's pretty much all we know. Any questions?'
'Yes,' said Ashley, 'can you make "lightning" into a verb? I mean, it doesn't really sound right, does it? "It was lightninging".'
'I meant about the enquiry.'

[p. 311] 'There was someone else in the cottage that morning.'
'Why do you think that?'
'Because of the porridge temperature differential. It's been bothering me for days. How could the three bears' porridge be at such widely varying temperatures when it was poured at the same time?'
'I don't know,' said Mary. 'Because ... of the different bowl sizes?'
'The guv'nor's right,' remarked Ashley. 'From a thermodynamic point of view that's just not possible. The bowl with the smallest volume would cool fastest -- making Junior's the coolest -- yet his was warmer than Mrs Bruin's.'
'Perhaps it's about surface area?' suggested Mary.
'If that was the case then Ed's would have been cooler,' replied Ashley.

Twintig jaar geleden heeft de grote magiër Atrix Wolfe, in wanhoop en woede, een afschrikwekkende verschijning gecreëerd die op het slagveld voor kasteel Pelucir dood en verderf zaaide onder zowel de kasteelbewoners als het leger dat hen belaagde. Prins Talis van Pelucir is in die nacht geboren en heeft zijn vader nooit gekend. Hij wordt opgeleid tot tovenaar op de school van Chaumenard, waar bijna 20 jaar niets meer van Atrix Wolfe is vernomen. De tovenaar heeft er echter een boek achtergelaten, dat Talis nu vindt, nietsvermoedend van de achtergrond, kracht en verwarring die Atrix erin heeft achtergelaten. Als Talis thuis in Pelucir met het boek gaat experimenteren, ontwaakt het monster en wordt Atrix Wolfe gedwongen om de gevolgen van zijn daad onder ogen te zien. Hij heeft niet alleen Pelucir onrecht aangedaan, maar ook de Koningin van het Woud, haar echtgenoot en haar dochter Saro; Talis moet voor haar Atrix vinden en naar het Woud brengen.

And what else? Atrix demanded of his memories. And what else? Snow, night, wind, fire, the wood on the hill. His breath caught. A green mist flushed across the trees, across the barren field. he entered, again, the wood of his dreams. 'Did I take something of hers,' he whispered, 'when I worked that spell?' He paused again, remembering the glimpse of the green wood he had caught in the Hunter's eye. 'Someone?'
Light faded between them, left the prince's face without expression. 'His name,' Talis said, 'is Ilyos.'
He came to them as if summoned. His horse's hooves sparked fire from the granite they barely touched, his hounds howled beside him. The new moon smoldered through his horns.

Albert Campion, professioneel avonturier, wordt door een studievriend gevraagd zich eens te verdiepen in de verdwijning van een van de familieleden uit een oud landhuis. In het huis regeert de oude Caroline Faraday, in de tachtig, over haar drie nog (of weer) thuiswonende kinderen -- allemaal ook reeds in de 60 -- en een arme neef; die laatste, Andrew, is na een zondagwandelingetje een dag of tien ervoor niet meer thuisgekomen. Nog voordat Albert zich goed en wel heeft geïnstalleerd in het landhuis, wordt het lijk van neef Andrew gevonden. CID Stanislaus Oates van Scotland Yard, een goede bekende van Albert, leidt de zaak, die al snel wordt uitgebreid met een tweede moord, als ook een van de dochters vergiftigd blijkt. De naargeestige sfeer in het door de oude mevrouw Faraday met tiranieke hand geregeerde landhuis wordt nog drukkender omdat alle aanwijzingen wijzen op een dader van binnenuit.

At nine o'clock that evening Mr. Campion felt that beside the classical ordeals by fire and by water there should now be numbered the ordeal by dinner at Socrates Close. He could quite understand that no ordinary catastrophe could prevent its solemn ritual taking place, but he realised that its awe-inspiring progress was not lightened by the tragedy hanging over the house.
It was a devastating meal.
The dining-room was a large square apartment with crimson damask wallpaper and red plush curtains. Dark paint and a Turkey carpet did not tend to brighten the scheme of decoration, and, as Joyce remarked later, one felt overfed upon entering the room.
The large oval table was a veritable skating rink of Irish damask, and upon it there was set out every night a magnificent array of plate, the cleaning of which occupied the entire life of an unfortunate small boy in the servant's quarters. It was there that for the first and last time in his life Mr. Campion made the acquaintance of those silver-plated cornucopias which, in Victorian times, were supplied to the diner filled with hot water, so that he might warm his spoon before partaking of that greasy delicacy called thick soup.
On this particular occasion the great room seemed very empty and Campion realised that the two spaces a the table were made all the more conspicuous by the fact that the others had not altered what had evidently been their usual places for many years.

In de traditie van Nobel en Oppenheimer, dat een zeer krachtig wapen wordt geacht oorlog te voorkomen door zijn afschrikwekkendheid, wordt in Amerika gebouwd aan een supercomputer die echte AI mogelijk moet maken. Het idee om het menselijk brein na te bootsen is opgegeven -- het duurt veel te lang eer alle details over de werking daarvan bekend zijn en kunnen worden nagebouwd; in plaats daarvan is een superMRI-scanner ontwikkeld, waarmee een compleet brein kan worden gescand en in digitale vorm overgebracht naar een computer. David Tennant is door de president aangesteld om de ethische kanten van het project in de gaten te houden.  Een van de wetenschappers van het project sterft, en Tennant besluit alarm te slaan. Dat blijkt lastig, want de instigator van het project, de schatrijke computerbouwer Peter Godin, heeft een eigen agenda. Godin wil Trinity zo snel mogelijk afhebben en de superMRI-scan van zijn hersenen laten uploaden, omdat zijn lichaam stervende is en hij los daarvan wil voortleven. Maar is een supersnelle kunstmatige intelligentie aangestuurd door het brein van een zelfzuchtige captain of industry wel zo'n goed idee? Ondertussen wordt Tennant, op de vlucht, geplaagd door dromen en visioenen, die zijn begonnen nadat hij als deelnemer van het project door de superMRI is gegaan, en die hem nu de laatste dagen van Jezus lijken te laten meemaken.
 
[SPOILER ALERT]
Het boek eindigt niet, zoals je in het actie-genre zou verwachten, met een totale overwinning. Dat maakt het meer science fiction: een typisch geval van de tovenaarsleerling -- een nieuwe techniek, die niet meer onder controle kan worden gehouden.

One of Trinity's chief worries is the inevitable day when another MRI-based computer goes online somewhere in the world. To prevent this from happening, Trinity monitors all worldwide signal traffic. But as with nuclear weapons proliferation, compliance cannot be guaranteed by purely technical means. Human nature being what it is, someone will build another Trinity. The Germans -- who apparently had access to Jutta Klein's superMRI technology early on -- are said to have a prototype up and running at the Max Planck Institute in Stuttgart, a machine kept carefully isolated from the internet. It's also rumored that the Japanese are pursuing a crash project on the island of Kyushu. Why any nation would do this in the face of the horrific sanctions Trinity could impose seems beyond comprehension. The fact that they have goes a long way toward proving Peter Godin's argument that man cannot responsibly govern himself.
The prospect of multiple Trinity computers in conflict is terrifying. It is not known whether the computers rumored to be in development are based on male, female, or merged neuromodels. Could single human minds given such power evolve sufficiently past their vestigial instincts to coexist in the limited sphere of the world? I'm not optimistic. But perhaps they will not perceive the world as limited. The resource of knowledge is theoretically infinite. Perhaps Trinity can, in fact, make an end to war.