Engels @ MindSay

In 1720 geloofde men nog dat aangeboren afwijkingen het gevolg waren van iets dat de moeder was overkomen tijdens haar zwangerschap: zag je een haas, dan kreeg je een kind met een hazenlip, etc. Dit was niet alleen bijgeloof, ook de gevestigde wetenschap wist nog maar heel weinig van het prille stadium van het mensenleven en onderzocht deze hypothese serieus. In dit boek is een apotheker met een wijnvlek in zijn gezicht fanatiek bezig om te bewijzen dat dit allemaal de schuld is van zijn moeder, en met dat onderzoek zich een plaats te verwerven onder de gerenomeerde wetenschappers van de Royal Society. Zijn methoden gaan zelfs voor die tijd ver. Eliza, in schande naar de grote stad gestuurd omdat ze zwanger is geraakt, komt bij hem in huis -- zij denkt dat hij haar een middeltje zal geven om de vrucht af te drijven, maar in werkelijkheid wordt ze proefkonijn. Haar baby wordt geboren, is perfect in orde, en verdwijnt dus geruisloos: Eliza krijgt te horen dat het kindje kort na de geboorte is gestorven. Als Eliza ontdekt voor wat voor onderzoek zij en haar baby zijn gebruikt en dat nu haar collega-dienstmeid Mary wordt misbruikt, besluit ze samen met Mary te vluchten. Maar als meisjes zonder steun en zonder reputatie kunnen ze alleen naar de onderkrochten van de Londense samenleving, tot Eliza een manier vindt om de apotheker tegen de lamp te laten lopen.

My discourse sits before me virtually complete, the title page so creamy bright in the glow of the candle it seems that the light comes from within the pages themselves.
UPON THE MOTHER'S IMAGINATION: A TREATISE BY GRAYSON BLACK
How it thrills me to think of it in the hands of fellow men of science, its meticulously chosen words pondered, deliberated & -- let it please God -- praised. If modersty permits me, I must confess to believing the analysis of the physiological effects of imagination masterly. Of course the raised temperature of a woman's blood when in a violent passion must heat the fluid parts of the body. & of course, when those passions duly weaken, the salts contained within those fluids must be deposited within the body, precisely as salt marks the interior of a cooling cooking pot. Where else could they then collect but in the unshed blood of the menses? It is inevitable, then, that, when the menstrual blood is ingested by the child for nourishment, the salts impress themselves upon the as yet unhardened muscle & bone of the foetus. And so the child bears the imprint of the mother's passions as sealing wax receives the imprint of a stamp.

Een goed onderbouwde historische thriller van de auteur van The Great Stink.Bij het uitgangspunt van dit boek, dat berust de werkelijkheid, vraag ik me af wat er over 300 jaar wordt gedacht van bepaalde aannames waarvan wij nu denken dat die keiharde wetenschap zijn...

Prima voor midden in de nacht niet kunnen slapen maar 't mag ook niet al te ingewikkeld worden.

In India overlijden de ouders van Mary Lennox aan cholera. Ze hadden weinig tijd en aandacht voor hun dochtertje, die daardoor niet echt een aardig kind is geworden. Dat wordt er niet beter op als ze naar Engeland wordt overgebracht om te gaan wonen bij een oom in een groot oud huis op de hei in Yorkshire. Haar oom wil haar niet zien, zodat het Mary opnieuw moet doen met alleen de bedienden. Haar enige vermaak is buiten en al gauw raakt ze geïnteresseerd in de verborgen tuin die tien jaar geleden is afgesloten nadat haar tante er is verongelukt. Ze vindt de tuin en probeert die opnieuw tot leven te wekken. Ze wordt geholpen door Dickon, een jongen die zo thuis is op de hei dat hij allerlei dieren aantrekt. In het huis ontdekt ze ook een geheim: een jongen, Colin, van haar leeftijd. Hij is haar neef en omdat hij al zijn hele leven denkt dat hij te zwak is om lang te leven, is hij nog verwender en vervelender dan Mary. Zij maakt korte metten met zijn buien en weet hem zijn  interessere te wekken met haar verhalen over de verborgen uitn. Door het werk in de tuin worden ze allebei gewone, vrolijke en gezonde kinderen.

One of the new things people began to find out in the last century was that thoughts -- just mere thoughts -- are as powerful as electric batteries -- as good for one as sunlight, is or as bad for one as poison. To let a sad thought or a bad one get into your mind is as dangerous as letting a scarlet fever germ get into your body. If you let it stay there after it has got in you may never get over it as long as you live.
So long as Mistress Mary's mind was full of disagreeable thoughts about her dislikes and sour opinions of people and her determination not to be pleased by or interested in anything, she was a yellow-faced, sickly, bored and wretched child. Circumstances, however, were very kind to her, though she was not at all aware of it. They began to push her about for her own good.

De tweede zoon van een predikant reist naar een dorpje om daar de neef van zijn vader te zoeken, die hem misschien kan helpen in zijn loopbaan. Hij weet niet precies waar de man woont en als hij in het dorp rondvraag doet, krijgt hij alleen maar vreemde en ontwijkende reacties.

So saying, the fair and hospitable dame took our hero by the hand; and though the touch was light, and the force was gentleness, and though Robin read in her eyes what he did not hear in her words, yet the slender-waisted woman, in the scarlet petticoat, proved stronger than the athletic country youth. She had drawn his half-willing footsteps nearly to the threshold, when the opening of a door in the neighborhood, startled the Major's housekeeper, and, leaving the Major's kinsman, she vanished speedily into her own domicile. A heavy yawn preceded the appearance of a man, who, like the Moonshine of Pyramus and Thisbe, carried a lantern, needlessly aiding his sister luminary in the heavens. As he walked sleepily up the street, he turned his broad, dull face on Robin, and displayed a long staff, spiked at the end.

"Home, vagabond, home!" said the watchman, in accents that seemed to fall asleep as soon as they were uttered. "Home, or we'll set you in the stocks by peep of day!"

Tot iemand hem adviseert om bij de kerk te blijven wachten, want daar komt zijn "kinsman, Major Molineux" die avond nog wel langs.

There the torches blazed the brightest, there the moon shone out like day, and there, in tar-and-feathery dignity, sat his kinsman Major Molineux! He was an elderly man, of large and majestic person, and strong, square features, betokening a steady soul; but steady as it was, his enemies had found means to shake it. His face was pale as death, and far more ghastly; the broad forehead was contracted in his agony, so that his eyebrows formed one grizzled line; his eyes were red and wild, and the foam hung white upon his quivering lip. His whole frame was agitated by a quick and continual tremor, which his pride strove to quell, even in those circumstances of overwhelming humiliation. But perhaps the bitterest pang of all was when his eyes met those of Robin; for he evidently knew him on the instant, as the youth stood witnessing the foul disgrace of a head grown gray in honor. They stared at each other in silence, and Robin's knees shook, and his hair bristled, with a mixture of pity and terror.

Ik heb dit verhaal gelezen omdat er ergens anders in naar werd verwezen; stom genoeg weet ik niet meer waarin, maar het was in een context van iemand die zich ergens veel van voorstelt, en daarin bedrogen uitkomt. Bedrogen door die Major Molineux, dacht ik dus aanvankelijk, die hem toen ze elkaar twee jaar eerder ontmoeten van alles had voorgespiegeld. Nu ik het verhaal heb gelezen, blijkt dat iets anders te liggen. Ik vraag me af wat die Major heeft gedaan om zo'n behandeling te verdienen, en of dat wel terecht is. Is Robin dan een held, door zich niet uit het veld te laten slaan door de merkwaardige gebeurtenissen, of is hij een slappeling die zijn familielid laat vallen als een baksteen om niet uit de toon te vallen bij de rest?

There was not the faintest breath of wind. Instead, an open window brought in only the stale sour exhalations of a million bodies in a thousand breathless lanes and courtyards, and, more insistently still, of the thick brown putrefying river. The steamboats struggled up and down its soupy length, their wheels churning up its foul shallows and sending the stink slapping against the stone facings of bridges and buildings.

Rond 1855 is het rioolsysteem van Londen failliet; de stad groeit snel en het inmiddels oude, bakstenen riool stort langzaam in elkaar. Het bestuur van Londen heeft opdracht gegeven om het riool grondig te vernieuwen, maar daarvoor moet eerst van alle boroughs geld bij elkaar worden gezameld. William May is een van de medewerkers van dit grote project. Hij maakt tekeningen en onderzoekt de stand van zaken in het bestaande riool. In het riool voelt hij zich thuis: hij heeft gevochten in de Krimoorlog en is teruggekomen met wat wij nu posttraumatisch stress-syndroom noemen, maar in die tijd kende de psychiatrie -- als je dat al zo kan noemen -- maar drie soorten mensen: gezond, gek, en gevaarlijk gek. Eén van zijn bazen bij de Board of Works heeft iets te verbergen, en als dan in het riool het bruut vermoorde lichaam van een baksteenfabrikant wordt gevonden, lijkt William al snel de meest voor de hand liggende verdachte.

Al lezend realiseerde ik me twee dingen: hoe we zaken zoals het riool als vanzelfsprekend beschouwen, en dat ik eigenlijk helemaal niks wist van de Krimoorlog. Ja, Florence Nightingale, maar daar hield 't dan ook mee op.

Mrs Hawkins kijkt terug op gebeurtenissen in 1954-55, toen zij als jonge oorlogsweduwe op een kamer woonde in Kensington en bij verschillende uitgeverijen werkte. Een terugkerende factor, zelfs dieper in haar leven doorgedrongen dan zij zich aanvankelijk realiseert, is een uiterst wraakzuchtige wannabe-auteur die zij recht in zijn gezicht en tegenover anderen een pisseur de copie heeft genoemd.

'I want Isobel to meet a better sort of people. Like yourself, Mrs Hawkins. I value your friendship with Isobel very much.'
Now, I had only a rooming-house acquaintance with young Isobel; and I could see that at least a part of dinner at the Savoy was in aid of my getting Isobel a job in publishing.
'I've lost my job in publishing,' I said. 'So I can't help.'
'Oh, you no longer work for that firm you were working for last week?'
'No longer. Anyway, I don't recommend publishing for your daughter. The secretaries are underpaid; everyone's underpaid.'
'Well, it's a sort of privilege job, isn't it?' he said.
Whatever it was we were eating I wasn't enjoying it. The candlelight and the wine and my black lace dress, Mr Lederer's white cuffs with gold cuff-links and his tanned, lined face seemed to accuse me of being there under false pretences. I began to remind myself that I was Mrs Hawkins and I didn't need a dinner at the Savoy, while Hugh Lederer proceeded with his protest to the effect that in a privileged job like publishing one didn't care about the pay.