Een haartapijtknoper knoopt gedurende zijn hele leven -- minutieus -- één tapijt van het haar van zijn vrouwen en dochters. Vlak voor zijn dood verkoopt hij het tapijt en van dat geld kan zijn zoon leven en op zijn beurt een tapijt knopen. Er is maar geld voor één zoon, dus volgende mannelijke kinderen worden gedood. De tapijtknopers werken met religieus fanatisme; hun tapijten zijn voor het paleis van de god-keizer. Maar de keizer is inmiddels afgezet en in zijn paleis is geen haartapijt te vinden. Waar zijn de tapijten gebleven die in de loop van duizenden jaren, op duizenden planeten, door honderduizenden knopers, in miljoenen jaren, zijn gemaakt?
Het verhaal wordt verteld als een puzzel. Ieder hoofdstukje een andere hoofdpersoon met een klein stukje van de puzzel. Dat maakte het lastiger om te lezen, omdat mijn Duits niet zo geweldig is en het dus geen doorlopend verhaal is waar je in wordt meegezogen. Ook blijven er met al die personages vrij veel losse eindjes over. De waarheid die wordt onthuld is bizar: een godsdienst waarop duizenden jaren mensenlevens zijn gefundeerd, blijkt niets meer dan een zorgvuldig uitgewerkte wraakoefening.
