Het
vorige boek deed me denken aan Jekyll en Hyde, waarschijnlijk omdat op het einde één van de goochelaars is gesplitst in twee personen. Weliswaar niet in goed en kwaad, maar toch. En eigenlijk kon ik me niet meer herinneren of ik ooit daadwerkelijk Jekyll en Hyde had gelezen, of dat ik alleen het verhaal ken van horen zeggen, zoals iedereen het wel een beetje kent. Ik denk dat dat inderdaad het geval was, want bij het lezen viel het me op dat er helemaal geen sprake is van een persoon die splitst in een goede en een kwade variant. Jekyll slaagt erin een drankje te brouwen waarmee hij zijn slechte eigenschappen, in de gedaante van Mr Hyde, de vrije loop kan laten, zonder de goede eigenschappen en de sociale remmingen die hij er als Dr Jekyll wel bij heeft. Zoals het een spannend verhaal met enigszins filosofisch-moralistische inslag betaamt, moet dat natuurlijk verkeerd aflopen: Dr Jekyll raakt verslaafd aan Hyde, en kan niet meer controleren wanneer hij opduikt.
When I would come back from these excursions, I was often plunged into a kind of wonder at my vicarious depravity. This familiar that I called out of my own soul, and sent forth alone to do his good pleasure, was a being inherently malign and villainous; his every act and thought centered on self; drinking pleasure with bestial avidity from any degree of torture to another; relentless like a man of stone. Henry Jekyll stood at times aghast before the acts of Edward Hyde; but the situation was apart from ordinary laws, and insidiously relaxed the grasp of conscience. It was Hyde, after all, and Hyde alone, that was guilty. Jekyll was no worse; he woke again to his good qualities seemingly unimpaired; he would even make haste, where it was possible, to undo the evil done by Hyde. And thus his conscience slumbered.
