The Book of Air and Shadows / Michael Gruber

Al Crosetti vindt in een oud boek een brief van een Engelsman uit de 16e eeuw die beweert dat hij voor de overheid Shakespeare heeft bespioneerd en kennis bezit over de plek waar een laatste, volledig onbekend, toneelstuk van de bard is verborgen. Bij de brief zitten een aantal documenten in geheimschrift -- waarschijnlijk de spionagerapporten met mogelijk de informatie over de vindplaats van dat toneelstuk. Als dat allemaal echt waar is, zijn deze documenten al enkele tonnen waard, en het toneelstuk zelf zou niet minder opleveren dan een fortuin. Jake Mishin, een auteursrechtadvocaat, wordt ingeschakeld door een Engelse professor die de brief tegen een veel te lage prijs van Crosetti heeft afgetroggeld.
De professor wordt gevonden, vermoord na marteling, en zonder dat Crosetti en Mishkin van elkaar weten worden ze beide achterna gezeten door een stel criminelen die blijkbaar via de professor op het spoor van het kostbare manuscript zijn gezet. Beide mannen gaan zelf op zoek naar het manuscript. Al zou het gaan om een vervalsing, ze worden pas met rust gelaten als ze dat onomstotelijk kunnen aantonen, of het echte manuscript overhandigen aan degene die achter de schermen aan de touwtjes trekt.

'Jake, if this guy spied on William Shakespeare, if he wrote down reports, if he described Shakespeare's life the way he described his own miserable life... oh, Jesus, that would be something real. Not just speculation based on the use of images in the second act of King fucking Lear, but actual data. Who he saw, what he said, his ordinary speech, what he believed, what he ate and drank, was he a big tipper, how long was his dick... Jake, you have no fucking idea.'
'Well, I have some idea what that manuscript play would be worth.' He rolled his eyes and made a show of fanning his face. 'Oh, that. We are not going to even think about that. No, I will be creaming in my panties if we can even get hold of those ciphered letters he mentions. No wonder old Bulstrode was playing it so close, the poor bastard. Not to speak ill of the dead, but you might've thought that after all I did for him he would've given me a little peek when this fell into his hands.'
'It must've driven him crazy. He didn't say anything to his niece either.'
'Yes. Poor woman. You don't have any idea where these spy letters could be?'
'I don't, but what I want to know now, and maybe you can help me here, is why a Russian gangster is interested in them enough to commit a federal crime. He's probably not in the Modern Language Association.'

Voor wie een rechtlijnig 'zou het een echte Shakespeare zijn' verhaal wil, zal de opzet van dit boek veel te wijdlopig zijn. Ik vond het één van de betere verhalen in dit genre, onder andere omdat tot op het allerlaatst onduidelijk blijft wie er nu precies achter het manuscript aanzitten, en of ze misschien met z'n allen om de tuin zijn geleid door een briljante vervalser. De vertellers van het verhaal zijn, in afwisselende hoofstukken, Mishkin en Crosetti, die voor het grootste deel van het boek niet van elkaars bestaan weten en daarna ook niet alle informatie met elkaar delen. Door deze vorm wordt de lezer heel lang meegevoerd in hun wantrouwen en achterdocht, en die nog te versterken omdat de lezer merkt dat de vertellers ook niet altijd het achterste van hun tong laten zien.