Drakenzoon / Margaret Weis

De zonen van Melisande groeien op zonder elkaar te kennen. Ven, half draak half mens, wordt verborgen in het bos opgevoed door Bellona, terwijl Marcus als bastaard van de koning opgroeit aan het hof. Allebei beschikken ze over drakenmagie. Draconas, die op de achtergrond een oogje in het zeil houdt, moet zo nu en dan ingrijpen om ervoor te zorgen dat de magie hen niet verraadt aan de vijand: de draak in mensenvorm Grald, vader van Ven, en zijn partner Maristara, die de mensen aan hun macht willen onderwerpen en daar de twee jongens voor kunnen gebruiken. Als de jongens 16 zijn, valt Ven in handen van zijn vader. Omdat Grald dreigt om Evelina, waarop Ven verliefd is, te onderwerpen aan hetzelfde lot als zijn moeder, helpt Ven hem door Marcus naar hen toe te lokken. De broers ontmoeten elkaar voor het eerst. Marcus weet te ontsnappen, met Evelina, en Ven blijft achter om zijn moeder te wreken. Draconas is echter niet meer in staat om hen verder te helpen, want ook hij is het slachtoffer geworden van verraad.

Nog een hand -- een kinderhand, zoals de zijne -- werd zichtbaar in de duisternis. De hand was niet gemaakt van de kleuren van zijn geest, maar uit de kleuren van een andere geest. De kinderhand strekte zich uit naar zijn hand...
Ven schrok vreselijk. De kleuren wervelden rond en in die verwarring verdwenen het beeld van zijn moeder en de vreemde hand. In elkaar gedoken zat hij in de grot in het donker en hij vroeg zich af wat er gebeurd was. Een andere geest had de zijne geraakt, dat begreep hij wel. Zoals hij en Bellona praatten met woorden, zo praatte de andere geest met kleuren. Ven had een stem in de kleuren gehoord, maar hij had niet kunnen verstaan wat die stem zei.
De ervaring schokte hem. Hij wist niet of hij het prettig vond of niet. Op een bepaalde manier was het leuk en spannend, maar het was ook angstaanjagend. Hij zat in het donker en hield de kleuren heel gematigd. Hij wilde de stem weer horen, en proberen die te verstaan.
Hij dacht aan de konijnenstrikken.
Ven verzamelde de kleuren en schilderde zijn moeders gezicht, gebruikte het als lokaas voor de val. Hij opende zijn geest voor de grote duisternis en wachtte ongeduldig en gespannen af, tot de andere hand zou verschijnen. Toen dat gebeurde, greep hij die beet, nieuwsgierig te weten wie het was.
Een klauw, geen hand reikte naar hem vanuit het donker. De klauw greep de kleuren vast en liet ze niet meer los.